معرفی لنگرودرود (لاهیجان رود):

مساحت این رودخانه ۴۸۶/۷۹ کیلومتر مربع، طول آبراهه تا خروجی ۲۷/۱۳ کیلومتر و طول آبراهۀ اصلی تا مصب آن کیلومتر است. این رودخانه در شهرستان های لاهیجان و لنگرود جریان دارد. لاهیجان رود، از دو شاخۀ اصلی «سوستان» و «زاکله بر» تشکیل شده است. بنا به گفتۀ رابینو، (۱۳۷۴: ۴۰۱) شاخه ای که از سوستان می آید به نام «دارکی رودخانه» نامیده می شود و شاخه ای که امروزه زاکله بر (لاهیجان) نام دارد یا همان شاخۀ غربی، به «گمل» معروف است. این دو شاخۀ اصلی رودخانۀ لاهیجان در جنوب لاهیجان، در محلۀ خالی باغ به هم پیوسته و تشکیل شاخه ای مشترک را می دهند. این رودخانه در بخش هایی از مسیر خود به نام های مختلفی خوانده می شود، سپس در حوالی لاهیجان به «لاجان رودخانه» و در لنگرود از آبادی نال کیاشر به بعد با نام «رودخانه لنگرود» ادامه مسیر می دهد. پس از عبور از لنگرود و به سمت دریای کاسپین، به نام رودخانۀ «چمخاله» خوانده می شود. نام های این رودخانه عموماً از سکونت گاه های انسانی که در حاشیۀ این رود قرار گرفته اند، برگرفته شده است. لنگرود از دو جزء لنگرود ترکیب یافته که جزء اول آن در لفظ محلی به شکل لنگه می آید. لنگه صفتی است برای رود (بی جوش و خروش) و به رودهایی گفته می شود که جریان آب آنها به کندی حرکت می کند. بدیهی است که چنین رودهایی شتاب ندارند و اصولاً جریان آب آنها می لنگد. کندی جریان آب در لنگرودرود محسوس است. لنگرودرود در سده های اخیر و در لفظ بومی خود، لنگه رو خوانده می شود. رود و رودخانه در گویش گیلکی، رو و روخوئنه تلفظ می شوند (کوچکی، ۱۳۹۲: ۱۴). مهم ترین سکونت گاه انسانی این حوضه، شهرهای لاهیجان و لنگرود است. آبادی های نوبیجار، کورندان، سیاه گوراب، بیجاربسته سرا، نال کیاشر، بالامحله کوشال، سیاه کلده، لوکلایه، شهر لنگرود، گل باغ سر و پلاکله در حاشیۀ این رودخانه قرار گرفته است. این رودخانه که از کوه های کاکوه، کهلستونی، سراش، تاج خروس و شیطان کوه سرچشمه می گیرد. در جنوب بخش چمخاله به رودخانۀ شلمان رود می پیوندد. در این حوضه ۲۱۶ چشمه شناسایی شده است. از معروف ترین چشمه های این حوضه می توان از «جلی دره» در آبادی سوستان، «نوروزچشمه» در آبادی گردکوه، «کهنه لیسن چشمه» و «سورماشان» در آبادی دزدکسو کهلستونی، «فیکن» در آبادی بالابیجاران کیش، «پلت چشمه» در آبادی سراش، «گرماسر» در گمل، «لیلک سرا» در آبادی دانگایه، «پاییز چشمه» در آبادی شیرین نساء، «دیودره» در آبادی مازی کله و «دونگه دار» در آبادی سوستان نام برد. رابینو عقیده دارد که رودخانۀ لنگرودخان بعد از شهر لنگرود، در هشت کیلومتری شمال این شهر به دو قسمت تقسیم می شود. یکی به نام چاف رود که به سمت غرب می پیچد و به تالاب بزرگی به نام کرکه مرداب می ریزد و شعبۀ دیگر چمخاله است که به سمت شرق می رود (۱۳۷۴: ۴۰۲). همان طور که ذکر شد این رودخانه از دو شاخۀ مجزا که هر کدام برای خود حوضۀ آبریزی مستقل به حساب می آیند، به وجود می آید. رودخانۀ زاکله بر در منطقۀ کوهستانی، جهتی شمال غربی را تا خروجی حوضه طی می کند. چنین روندی در رودخانۀ سوستان، غربی است.

لنگرود

منبع:

کتاب رودهای گیلان

پاسخ ترک

Please enter your comment!
Please enter your name here